Πρόλογος.
Τα μουρμουρίσματα της ψυχής μου.
Στίχοι - ποιήματα.
Οι γραφές μου με τα πλαγιαστά γράμματα, βαθυστόχαστα
λόγια από τα θέλω μου, τα όχι, τα γιατί μου.
Τα πιο πολλά ποιήματα είναι γραμμένα με της καρδιάς το
κόκκινο μελάνι, για τη γυναίκα μου, τις κοπελιές της ζωής
μου, για την πανούργα τη ζωή τον ψεύτη ντουνιά μα και
για τα πολλά τα Δις εξαμαρτείν μου!
Πάνω από δυο χιλιάδες μαντινάδες έχω γράψει.
Το δωδεκάχρονο κοπέλι έγραφε:
Δε σου ζητώ να μ’ αγαπάς η αγάπη δεν ζητιέται,
είναι παιχνίδι της καρδιάς που μόνο του γεννιέται.
Η ποίηση ήρθε αργότερα. Το μεγαλύτερο μα με δάκρυα
και πόνο γράφτηκε για την κόρη μου. Το Ρόδο μου.
Χίλιους περίπου στίχους - ποιήματα έχω γράψει, άλλα
κλάπηκαν άλλα μελοποιήθηκαν και άλλα ταξιδεύουν στις
αποβάθρες των ονείρων μου.
Το έβδομο βιβλίο μου ίσως και το τελευταίο περιλαμβάνει
μόνο στίχους – ποιήματα.
Του εύχομαι καλό ταξίδι.
Μάτια του χθες. (Στη γυναίκα μου)
Σαν κοιτάζω τα μάτια του χθες
τα ήρεμα μιας θάλασσας κύματα
μοιάζουν της νύχτας παρθένες σκιές
που μου στέλνουν αγάπης μηνύματα.
Λευκά εντελβάις της ψυχής μου ανθίσματα
στης ζωής τα λιμάνια αιθέριες μορφές
αγέρωχοι φάροι στου χρόνου τα πείσματα
στα μινόρε των γλάρων αναμνήσεις θολές.
Και είναι τα ίδια των ονείρων στολίδια
που στο βαλς και του τώρα μεθούνε καρδιές
πιο γλυκά στης ζωής τα παιχνίδια
μελαγχολούν, μα ανάβουν ακόμα φωτιές
Κι' αν περάσαν χειμώνες εκείνα υπάρχουν
στις βεγγέρες του τώρα στενές επαφές
άγονη γραμμή τα καράβια δεν θα ξανάρθουν
μα εγώ έχω για φάρο τα μάτια του χθες.
Μια ευχή…
Να ΄χα τη δύναμη μονάχα για μια ώρα,
το χθες να κάνω τώρα.
Τα άσπρα μου μαλλιά με άνοιξη να βάψω,
το περασμένο σ’ αγαπώ να ξαναγράψω.
Να το μπορούσα στα παλιά να σεργιανίσω,
την πείρα την στερνή να στείλω πίσω.
Να πάντρευα το τώρα με τα χρόνια τα μελιά,
τ’ αγνά, τα άγουρα, με ώριμα φιλιά.
Να το μπορούσα τη ζωή να ξελογιάσω,
τα συναισθήματά της να μπολιάσω.
Τα κάλπικα τα ζάρια της να κλέψω,
να την κερδίσω μια φορά, να την παιδέψω.
Κράτα τα χέρια μου σφιχτά..
(στο βατόμουρο μου)
Κράτα τα χέρια μου σφιχτά
στα σκέρτσα του αέρα, του χιονιά
μελαχρινή μου μυρωμένη πασχαλιά
στου χρόνου τα ρηχά
γλυκιά μου ομορφιά
γι' ακόμα μιά χαρά μου δρασκελιά.
Της Παναγιάς η στράτα
στα μελαγχολικά τα καστανά σου μάτια
θα φέρει και αστροφεγγιά
του ήλιου τα καράτια.
Κράτα τα χέρια μου σφιχτά
βατόμουρο μου σ΄ έχω ακόμα αγκαλιά,
έχω φυλάξει τα φιλιά
σ' εκείνο τον παλιό μας μπεζαχτά.
Της Παναγιάς η στράτα
στου χρόνου την ανηφοριά
θα φέρει όνειρα δροσάτα
και την ανάσα μας γλυκιά παρηγοριά.
Δεν τελειώνει μ’ ένα ψέμα η ζωή.
Φύσα βοριά και παίξε μπαλοτιές
για μια αγάπη που την έκανε κομμάτια
φύσα μαΐστρο σβήσε τις φωτιές
που άναψαν δυο καστανά μεγάλα μάτια.
Δεν τελειώνει μ’ ένα ψέμα η ζωή
έχει ο χρόνος ο σοφός βοτάνια
μ’ ένα του βλέμμα, ένα χάδι, μια πνοή
σ’ άλλης αγάπης θα περάσεις τα λιμάνια.
Άγλυκο είναι ένα κάλπικο φιλί
θα λιώσει η ζάχαρη η άχνη ως το βράδυ
μα είναι όμως η αρχή λίγο πολύ
για κάτι άγνωστο που θα ‘ρθει απ’ το σκοτάδι.
Δεν τελειώνει μ’ έναν έρωτα η ζωή
με μια ζαριά σημαδεμένη
έχει ο καιρός γυρίσματα θα δεις ένα πρωί
στο σ’ αγαπώ της τη ματιά σου κεντημένη.
Το Ρόδο μου.
(Στην κόρη μου)
Συναισθήματα χαράς, πόνου, ψυχική κατάσταση
από έντονη ανησυχία.
Στιχάκια χωρίς καμιά επεξεργασία, χωρίς κανόνες
ποίησης.
Έτσι όπως ζούσα την κάθε στιγμή, τις μέρες τα
χρόνια.
«Το ρόδο μου» γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια,
με δάκρυα στα μάτια, με της καρδιάς το αίμα.
Δεν υπήρξε καμιά διόρθωση, έτσι γραφόταν,
πάνω σε χαρτοπετσέτες, στα περιθώρια των
εφημερίδων.
-----------------------------------------------------------
Τα ρόδα πάντα μ’ άρεσαν, να τα θωρώ ν’
ανθίζουν,
μπουμπούκια εκατόφυλλα, λες τη ψυχή μου
αγγίζουν.
Γι’ αυτό μια μέρα φύτεψα, κλωνάρι μες στη
γλάστρα,
για να ριζώσει να φανεί, ο ουρανός με τ’ άστρα.