Φάλτσο 23 17/06/21
Ξέρεις, λένε ότι η επιτυχία ενός καλλιτέχνη έγκειται στο να φτάσει
τη διαχρονικότητα.
Δεν ξέρω γιατί μου χτυπάει ξένα η λέξη «καλλιτέχνης».
Δεν ξέρω καν αν υπάρχουν κι άλλες λέξεις για να χαρακτηρίσεις
έναν άνθρωπο που κάνει κατάθεση ψυχής σε χαρτιά, σε νότες, σε
καμβάδες, σε τοίχους.
Αυτό που ξέρω είναι ότι αν δεν το κάνει θα τρελαθεί.
Σαν την ανάγκη να αγγίξεις το γυμνό κορμί, την ανάγκη να ορμήσεις
στη θάλασσα, να νιώσεις όλα σου τα κύτταρα ένα προς ένα να
επιπλέουν.
Κι αν δεν είμαστε καλλιτέχνες, τι είμαστε;
Είμαστε σκέψεις σε χαρτιά;
Απωθημένα σε χορδές και νότες;
Θυμός σε τοίχους;
Είμαστε, απλά, συναισθήματα που αιωρούνται μέχρι να πέσουν πάνω
σε κόκκινα μπαλόνια;
Και να κάνουν τόσο θόρυβο στη σύγκρουση αυτή, που να
κουφαθούν όλοι, και το μόνο που να ακούνε να είναι το τραγούδι
μας.
Το τραγούδι μας…
Αυτό το μουρμουρητό που μιλάει για καλοκαιρινά φεγγάρια,
που μου τραγουδάς γελώντας με τη φωνή σου.
Κι εγώ ακολουθώ τα φάλτσα σου γιατί
αυτά, τουλάχιστον
είναι αληθινά.
Φάλτσες νότες σε πλήρη αρμονία
Αυτό μπορεί και να είμαστε.
Να μη μου τραγουδήσεις ποτέ σωστά.
Τα βαρέθηκα τα σωστά τους.
Κάνουν τόση φασαρία χωρίς να λένε κάτι.
Ανούσιες φωνές που παλεύουν ποια θα ακουστεί πιο δυνατά στη
δυστοπία τους.
Και για μας, η ουτοπία είναι τόσο απλή, που θυμώνω όταν τη
μεταμορφώνουμε σε λαβύρινθο.
Τρέχουμε για να βγούμε από αυτόν ή να χωθούμε τόσο βαθιά μέσα
του;
Άνθρωπος να μην μπορεί να μας βρει,
να μην αγγίξει τα χρώματά μας και τα μαυρίσει.
Πάλι είπα πολλά, δεν ξέρω από ροή, ή στίχο, ή κατάληξη.
Αλλά ξέρω από έμπνευση, ξέρω από τραγούδια ξέρω από μυρωδιές
και βλέμματα.
Και κάπως έτσι με αφήνω να ζήσω λίγο ακόμα
μες στο λαβύρινθό μου.
Εκεί τουλάχιστον δεν με φτάνουν οι ενοχές τους .
Αλλά το νου σου.
Έλα να βρεις πριν μυρίσει καλοκαίρι.
Το κορίτσι στον καθρέφτη 30/08/2021
Ο Φρόυντ είχε πει ότι τα όνειρα είναι καθρέφτης.
Από αυτούς που φοβόμαστε να κοιτάξουμε.
Γιατί δεξιοτεχνικά ισορροπούν στις πιο μπάσες χορδές.
Τεστάρουν την ακροφοβία μας.
Και μας καλούν να ισορροπήσουμε μαζί τους.
Χθες βράδυ σε είδα στον καθρέφτη.
Πόσο ρηχό ρήμα όταν δεν χρησιμοποιείται σωστά.
Ξέρεις, το πιο τρομακτικό είναι ότι νόμιζα πως ξύπνησα ερωτευμένη
μ’ ένα όνειρο.
Πώς ερωτεύεσαι ένα όνειρο;
Παράλληλες ευθυγραμμίσεις της ίδιας σκηνής.
Σαν το φιλμάκι της ταινίας να σκορπίστηκε σε σχοινιά ακροβασίας.
Και για να το βρω πρέπει να ισορροπήσω.
Εγκλωβισμένοι σε καρέ που δεν παίχτηκαν ακόμη.
Ή παίζονται παράλληλα.
Μπλε 27/11/21
«Είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων»
Φιγούρες σε καμμένο φιλμ χορεύουν άχαρα σε κύκλους.
Και το τραγούδι δεν τ’ακούς.
Χαλασμένο γραμμόφωνο, βουλωμένο με μαύρο κερί.
Που δεν λιώνει.
Μπλε καμβάς δίχως στολίδια.
Κι Εκείνη πάντα λείπει.
Πάντα λύπη.
Έχει άπνοια απόψε, μα οι νεράιδες δεν πετούν.
Και ποιος πετά χωρίς αστέρια;
Μονάχα μία βγήκε να χορέψει.
Δίπλα απ’ τη λίμνη που κοιμάται.
Σημάδια έχει ακόμα στα φτερά της.
Κι ο χορός της αέρα σήκωσε,
Και μπλέχτηκε η βουή μες στις γαλάζιες της πλεξούδες.
Κι έγινε νότες η βουή,
Και οι φιγούρες δέντρα.
Και πουλιά.
Και στο τραγούδι της πεντακάθαρα πια χορεύουν.
Το μάγουλό της ακούμπησε για τελευταία φορά στη λίμνη
Κι εκείνη έγινε βουνό
Που περίμενε να ξεδιψάσει
Μην τη φοβάσαι τη βροχή
Μετά έχει πάντα ήλιο
Μέχρι η λίμνη να στερέψει ξανά
Μυστήρια η χώρα των δακρύων.
Το πεντάγραμμο 17/12/22
Κι όπως γλιστράνε οι χορδές στα χέρια μου,
Έτσι γλιστράς κι εσύ.
Και όσο πιο δυνατές οι νότες
Τόσο απότομη η πτώση.
Μάθαμε να χορεύουμε σε σχοινιά,
Εμείς κι οι νότες, ακροβάτες
Με καπέλα
Και χαμόγελα πλατιά
Που πέφτουν όταν οι χορδές πάλλονται.
Παλμός
Κρούση
Πτώση.
Και πάλι απ’ την αρχή.
Κολλημένοι σε λούπες, και μέτρα και κλειδιά.
Αλλά δεν ξέρουμε ποια πόρτα ανοίγουν.
Τρέχουμε μέσα στο λαβύρινθο με τις κλειδωμένες πόρτες
Και άλλες ορθάνοιχτες.
Μα ποιος τολμά να πέσει στο κενό;