Το βαλς του πόνου
Όταν με άφησες να αγγίξω
τις ευαίσθητες χορδές σου,
τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου
άκουσα τις πιο θλιμμένες νότες.
Και οι νότες έγιναν μελωδία.
Από εκείνη τη στιγμή, λοιπόν,
με ακολουθεί παντού
το βαλς του πόνου.
Οριακά εκτελώ σωστά τα βήματα,
παραπατώντας χορεύω
μεταξύ ζωής και θανάτου.
Σκουπίδια
Ήταν βράδυ είκοσι Γενάρη κι έριχνε
μια όμορφη ψιλή βροχή,
κάποιος όμως είχε αφήσει ανοιχτά
τα καπάκια των κάδων.
Κρίμα που πήγε όλη στα σκουπίδια.
Απολιθώματα
Δεν θέλω να δω πίσω μου
τα απολιθώματα της μνήμης,
θέλω να θυμάμαι τον κόσμο
όπως τον έπλασες εσύ, μέσα μου.
Αράγιστο κι ανέγγιχτο απ΄ τη φθορά.
Κοίτα
Κοίτα τα σύννεφα πώς παίρνουν,
κάποια που θέλουμε, μορφή.
Κοίτα τον ήλιο και τα λουλούδια,
κοίτα χαρά, κοίτα γιορτή.
Κοίτα τον κόσμο και τους ανθρώπους
όλοι μαζί μα μοναχοί.
Κοίτα κι έμενα που επιμένω,
να βλέπω τέλος στην κάθε αρχή.