Σκηνή I
Η πρώτη δέσμη
Σκοτάδι. Στο κέντρο του χώρου διακρίνεται ένας χαμηλός
κύκλος και η λιτή κατασκευή που παραπέμπει σε μορφή φά-
ρου. Γύρω της στέκονται οι μορφές του ΦΑΡΟΥ (Φ1, Φ2,
Φ3 κ.λπ.), με τα σώματά τους στραμμένα προς διαφορετικές
κατευθύνσεις, χωρίς ακόμη να κινούνται. Μοιάζουν να δια-
τηρούν την ακινησία ενός μηχανισμού που αναμένει να ενερ-
γοποιηθεί. Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ βρίσκεται λίγο έξω από τον
κύκλο και κρατά το παλιό τετράδιο. Δεν το ανοίγει. Το κρα-
τά στα χέρια του, χωρίς να είναι σαφές αν του ανήκει ή αν του
έχει παραδοθεί.
Η ΘΑΛΑΣΣΑ, η ΟΜΙΧΛΗ, ο ΑΝΕΜΟΣ και οι ΑΠΟΗ-
ΧΟΙ καταλαμβάνουν διάσπαρτες θέσεις στον χώρο. Κινού-
νται με μικρές μετατοπίσεις γύρω από τον ΦΑΡΟΦΥΛΑ-
ΚΑ, άλλοτε πλησιάζοντας και άλλοτε απομακρυνόμενοι από
τον κύκλο. Η ΟΜΙΧΛΗ μένει σχεδόν ακίνητη στην πίσω
πλευρά του κύκλου. Το ΠΑΙΔΙ στέκεται στην άκρη, σχεδόν
αόρατο. Το γκρι ημιδιάφανο ύφασμα αρχίζει να προσλαμβά-
νει τη μορφή της ΟΜΙΧΛΗΣ μόνο όταν το αγγίζει το φως
του ΦΑΡΟΥ. Παράλληλα, ακούγεται χαμηλά ο ήχος του
ανέμου.
(Μεγάλη παύση.)
Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ κάνει ένα βήμα προς τον κύκλο. Στα-
ματά και κοιτάζει το σκοτάδι.
ΘΑΛΑΣΣΑ 1 – Άλλη μια νύχτα.
ΘΑΛΑΣΣΑ 2 – Άλλη μία… χωρίς απάντηση.
ΟΜΙΧΛΗ 1 – Χωρίς απόκριση… χωρίς σημάδι.
Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ πλησιάζει. Οι μορφές του ΦΑΡΟΥ
σηκώνουν αργά το κεφάλι και στρέφονται προς αυτόν.
ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ (χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά) –
Πάλι… όσο υπάρχει σκοτάδι.
Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ αγγίζει απαλά, μία προς μία, τις μορ-
φές του ΦΑΡΟΥ. Με κάθε άγγιγμα, ένα σώμα ξυπνά. Τα
χέρια υψώνονται αργά, σαν πρώτη ανάκληση της κίνησης. Ο
φακός του ΦΑΡΟΥ ανάβει χαμηλά και η δέσμη διασχίζει για
πρώτη φορά τη σκηνή.
Η ΟΜΙΧΛΗ πίσω από τον ΦΑΡΟ φωτίζεται ελάχιστα. Η
ΘΑΛΑΣΣΑ αρχίζει να κινείται κυκλικά. Η ΟΜΙΧΛΗ ακο-
λουθεί πιο αργά, χωρίς να αντιγράφει την κίνησή της. Ο
ΑΝΕΜΟΣ περνά ανάμεσά τους και διακόπτει για λίγο τη
ροή της κίνησης.
ΑΝΕΜΟΣ – Θύμησες.
ΘΑΛΑΣΣΑ 1 – Ίχνος.
ΘΑΛΑΣΣΑ 2 – Υπόσχεση.
ΟΜΙΧΛΗ 2 – Λήθη.
Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ στέκεται πίσω από τις μορφές του
ΦΑΡΟΥ και δίνει με το χέρι ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο
σήμα. Οι μορφές αρχίζουν την πρώτη αργή περιστροφή. Ο
φακός στρέφεται μαζί τους, με τη δέσμη ακόμη χαμηλή, και
ύστερα το φως δυναμώνει ελάχιστα. Το ΠΑΙΔΙ σηκώνει μό-
λις το κεφάλι.
ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ – Μα… αν υπάρχει έστω ένας εκεί έξω…
ή κάτι που δεν πρέπει να χαθεί… το φως πρέπει να βρει ξανά
τον δρόμο του.
Η δέσμη σταματά για μια στιγμή και τα σώματα παγώνουν
σε μετέωρες στάσεις. Η ΟΜΙΧΛΗ βρίσκεται πλέον ανάμε-
σα στον ΦΑΡΟ και στο ΠΑΙΔΙ. Τότε οι ΑΠΟΗΧΟΙ ακού-
γονται για πρώτη φορά, σαν κειμήλιο που επιστρέφει από
έναν παλαιότερο χρόνο.
ΑΠΟΗΧΟΙ – Να ανάψεις… να μείνεις.
Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ στρέφεται προς τις φωνές, χωρίς να
απαντά. Οι μορφές του ΦΑΡΟΥ ξαναρχίζουν την περιστρο-
φή και η δέσμη περνά πάνω από τα πρόσωπά τους. Το ΠΑΙ-
ΔΙ κάνει ένα μικρό βήμα προς το φως, παραμένοντας έξω από
τον κύκλο. Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ μπαίνει στον κύκλο, αφή-
νει το τετράδιο κοντά στον ΦΑΡΟ και στέκεται ανάμεσα
στις μορφές του. Δεν είναι σαφές αν κινεί τον ΦΑΡΟ ή αν
κινείται από αυτόν.
ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ (με αργό και σταθερό τόνο) – Ως το
πρωί.
Η δέσμη φωτίζει το ΠΑΙΔΙ. Εκείνο μένει ακίνητο, σαν να
μην ξέρει αν ό,τι είδε ανήκει στον χώρο ή στη σκέψη του. Η
ΟΜΙΧΛΗ φωτίζεται για μια στιγμή και χάνεται.
Σκοτάδι.