Για τον Λάκη μου
Όταν ήμουν είκοσι, ήρθε στη ζωή μου μια ψυχή που δε μιλούσε με
λέξεις, αλλά με κάθε βλέμμα και κίνηση έλεγε όσα δεν μπορούσα
ως τότε να καταλάβω. Ένα πλάσμα με δύο κατάμαυρα καρβου-
νάκια για μάτια, που μιλούσαν πιο δυνατά από κάθε στόμα. Στην
αρχή νόμιζα πως ήταν απλώς μια συντροφιά, μια φιγούρα που θα
γέμιζε τα καλοκαίρια μου με παιχνίδια και γέλια. Μα γρήγορα
κατάλαβα πως ήταν κάτι πολύ ανώτερο. Ήταν φως. Σταθερό και
αμετάβλητο.
Τα πρωινά μας ήταν γεμάτα ήλιο. Κάθε του βλέμμα, κάθε του
σιωπή ήταν πλήρης από νόημα. Θυμάμαι τα απογεύματα μας, τα
χέρια μου να τον χαϊδεύουν, τον ήχο των βημάτων του στο σπίτι,
τους χειμωνιάτικους περιπάτους μας στην θάλασσα, τη ζεστασιά
του δίπλα μου το βράδυ. Οι μέρες μας κυλούσαν με ήχους που
μόνο εμείς καταλαβαίναμε, με αγκαλιές που δεν είχαν όρια. Κι
εγώ μάθαινα να αγαπώ χωρίς να ζητώ, να δίνω χωρίς όρους. Τα
χρόνια περνούσαν, μεγαλώναμε και εμείς και οι αναμνήσεις μας.
Θέριευαν. Κάθε στιγμή ήταν αιωνιότητα, μικρή, φωτεινή και ανε-
πανάληπτη.
Όταν τον έχασα ο κόσμος μου στέγνωσε. Όλα άλλαξαν χρώ-
μα, γεύση και νόημα. Ο ήλιος δεν έμπαινε πια με τον ίδιο τρόπο
στο σπίτι μας, τα βήματα ηχούσαν άδεια. Μέσα στην απουσία του
βρήκα τη μνήμη του, τη συντροφικότητα, την αγάπη που δε χρει-
άζεται λόγια για να ζει. Κάθε πρωινό τώρα στο φως που διαχέεται
νιώθω τη παρουσία του, σα ψίθυρο, σα σκιά, σα χάδι που ποτέ δε
θα σβήσει. Ζει σε ό,τι δε θέλω να αφήσω πίσω. Ξέρεις, όταν χαμο-
γελώ είναι σα να σε ξαναβρίσκω. Η απουσία σου μου θυμίζει πόσο
βαθιά αγάπησα και πόσο βαθιά αγαπιέμαι ακόμα.
Κι έτσι δεκαοκτώ καλοκαίρια μετά, ξέρω πως η αγάπη δε φεύ-
γει ποτέ. Ζει στις στιγμές, στις αναμνήσεις που έγιναν φως. Και
κάπου εκεί που αρχίζει το ουράνιο τόξο, στον πολύχρωμο κήπο
της μνήμης, κάποιος κουνά χαρούμενα την ουρά του. Και με πε-
ριμένει.
Μέρος πρώτο - Απώλεια
Σε βρήκα όταν ήμουν παιδί
που νόμιζε πως ξέρει την αγάπη
μου την έμαθες από την αρχή.
Δε μιλούσες.
Μα με καταλάβαινες πιο καθαρά
απ’ όσους έχουν φωνή.
Η χαρά σου στην πόρτα
πιο ακριβή από κάθε διαμάντι
και τώρα
πως θα ανοίξω την πόρτα;